p  a  u   L  E  G  E  L  a  n  d

 

Grafiekabonnement
 

Enige zending 2010




         

 

 

 

     

 

 

"Processing"

 

  

"Verdacht"                                                                                       "Vertrouwen"

 

"Down Under"

 

"Think Twice"

 

 

Beste abonnee,

Mijn privé leven is onder andere opgeschud door een ingrijpende verbouwing. 
Bij het gesjouw met dozen en oud werk dat thuis lag opgeslagen kwam ik een schilderijtje tegen dat een tijdje op mijn kamer in m’n ouderlijk huis heeft gehangen.
Ik moet een jaar of 16-17 geweest zijn.
Een nog geketende en ook afgehakte voet met kalknagels (ik voorzag mijn vooruitziende blik toen al).
“De bevrijding”staat er ook nog als titel onder, afgebrokkelde klassieke zuil erbij à la Willink en ik hoor een deprimerend The Cure nummertje nog op de achtergrond.
Het ziet er naar uit dat we in sommige opzichten nooit verlost worden van bepaalde thema’s.
Vorig jaar ben ik begonnen met onthoofdingen, enkele losse vingers zaten al in de zending en pas nog voor de grote opruiming dacht ik over een serie losse voeten.

Mijn voetproblemen zijn legendarisch. Tientallen blauwe en afgevallen nagels hebben ze al verwerkt.
De wiskundige regelmaat van ijkpunten van wratten dat zich aan de onderkant van de voeten heeft ontwikkeld doet vermoeden dat God zelf hier een handje heeft meegeholpen.
Eén keer per jaar wordt mij een gang naar de pedicure gegund.
En dáár gunnen ze mij steeds weer een verse stagiaire die haar tanden erin mag zetten.
Dat komt natuurlijk omdat ik zoveel geduld met hen heb.
Als er voor een behandeling een uur staat kan ik hen er gerust twee uur over laten doen.
Ik eis wel dat ze een mondkapje voor doet. Die zever in de mondhoeken hoef ik niet perse te zien en stel je voor dat ze dat van die tanden al te letterlijk gaan nemen.
Ik heb maar één paar voeten, daar moet je zuinig op zijn.
Niemand zit op nòg meer gehandicapten te wachten, laten we daar dan ook maar eens eerlijk in zijn.
Die gehandicapten zitten wat dat betreft in hetzelfde schuitje als kunstenaars.

De etsjes in deze zending hebben behalve een degelijke grond in mijn diepe dalen ook een stevige verankering in de kunstgeschiedenis. Zoals u gewend bent.
Met name Duitse kunstenaars als Adolph von Menzel (Realisme, 19e eeuw), afbeelding 1 en later Georg Baselitz (), afbeelding 2.
Zij hebben bijna onovertroffen werkjes over voeten gemaakt.

    

 En als we het dan toch hebben over mooie voeten of voeten die als iconen in het geheugen gegrift staan in de kunstgeschiedenis,
dan haal ik ook Rembrandt, Grünewald en Magritte erbij, maar bij hen is het een detail, geen geïsoleerd onderwerp

Ik wil het niet alleen op de verbouwing afschuiven dat er naar mijn zin dit jaar weinig geproduceerd is dat je kunst kunt noemen.
Feit is nu dat ik besloten heb om in de maand dat we de winter induiken ik daarbij mijn atelier induik en er nauwelijks nog uitkom.

Dat is wel eenzaam op momenten.
En op die momenten realiseerde ik mij dat lezen, en eigenlijk alle kunst, theoretisch kan helpen bij omgaan met eenzaamheid.
Geen groot nieuws, want ik realiseerde mij dat ik dat altijd al realiseerde trouwens. 
En ook dat het bij kunst in wezen alléén maar gaat om contact, in welke hoedanigheid dan ook. Het besef van aanwezigheid, het liefst menselijk.
Ik lees nauwelijks, en als ik lees dan hoop ik op een boek waarin je het gevoel hebt dat de schrijver persoonlijk tegen jou aan loopt te leuteren.
Herman, waar ben je als men je nodig heeft?

Ik beweer niet dat iedereen die veel en graag leest in feite eenzaam is.
Nou , eigenlijk wel. Maar daarom is het nog niet verwerpelijk of iets om op neer te kijken.
Misschien toch wel de reden waarom ik er nooit aan toe kwam. Niet eenzaam genoeg.
Schrijven da’s pas zielig.
Niet eens een roman of novelle of kleine column,
nee een begeleidend tekstje, een bijzaak bij ander drukwerk.
Niets is geruststellender en hoopgevender dan iemand die er erger aan toe is dan jijzelf en het weet te redden. 
Als abonnementhouder bent u in wezen mijn redding. Ik heb zin in complimenten uitdelen vandaag.
Kijk voor u het weet staat u met mij naar de tenen te kijken alleen om het zicht op de ravijn eronder te vermijden.

Bijgaand stuur ik u de drukken:

“Down Under”, droge naald, een voet als voorstelling
“Think Twice”, twee kleine droge naaldjes op één vel, twee losse tenen als voorstelling,
Twee  houtsneden, zelfportretjes, dit keer zijn ze vernoemd naar een gevoel.
En een foto, “Processing”, een verhalende impressie van verbouwingsperikelen.
Het drieluik van de ramen, de was voor en achter in het beeld, de ladder, het ochtendlicht, de overeenkomstige lijn van begroeiing en aangetaste muur, de uitsnede die een insnede is, het terloopse kleurgebruik, enfin ik hoef het u allemaal niet meer uit te leggen.

Het is inmiddels al een eind in 2011 en het komt mij voor dat het anders zou moeten met het grafiekabonnement.
Het abonnement is een begrip dat aan de naam Legel is verbonden.
Ik heb de internetnaam Garfiekabonnement.nl natuurlijk in bezit en het zal ongetwijfeld in voortbestaan maar dan wel in een andere vorm. 
Zodra er meer over bekend is zal ik de wereld en allereerst mijn abonnees van het laatste uur hierover informeren.
Ik moet het even laten bezinken.

Hartelijk bedankt voor deelname aan het abonnement door de jaren heen. Het betekende voor mij stiekem toch een grote steun in de rug. Een beetje financieel en vooral mentaal.
Ik hoop dat ik u binnenkort weer kan verrassen met een nieuw concept voor een abonnement.

Ondertussen probeer ik onnavolgbaar te zijn op de website www.legel.nl

Lang leve hen die zich echt durven geven.