p  a  u   L  E  G  E  L  a  n  d

 

Grafiekabonnement
 

 

Tweede zending 2008

"Faced-1"

 

"St....."

 

De wederopstanding van Djel

 

 

 

Tekst tweede zending:

Beste abonnee,

Ik zal het maar ronduit zeggen hoe het zit.
Eén van de belangrijkste zaken in úw leven is te beseffen dat ik gelijk heb.
En reken maar dat ik gelijk heb als ik u zeg dat ik het niet weet.
Ik zou het niet weten wat ik niet weet lieve mensen, want mij wordt nooit iets wezenlijks gevraagd.
Sommigen onder u zouden misschien dan toch antwoord geven.
Leergierig zoals u mij kent heb ik inmiddels geleerd dat te laten. Accepteren dat het er mag zijn is de hedendaagse slogan, accepteren dat ze me niks vragen. 
Het geeft hen ook het gelukkige gevoel dat ze door mij gehoord worden als ze mij niks vragen.
Dat ik hen serieus neem en respecteer in hun daden waarmee ze mij volkomen negeren, lees waarmee ze mij behandelen als een dooie.
En dan zit welhaast iedereen lekkerder in zijn vel.
(Absoluut, is ook nog  zo’n veel teveel gebezigde uitdrukking. Als je niks weet te zeggen en je bent een leeghoofd, zeg dan absoluut.)

Laatst was ik op een symposium waar mij wèl enkele dingen gevraagd werden, weliswaar steeds als tweede.
Aan iedereen die aan de ovalen tafel zat werd gevraagd wat je de mensen en de talentvolle leerlingen ( het ging over kunstonderwijs) nog mee wilde geven voor de komende studie.
Iemand zei “Volhouden en nooit nee zeggen!, nee bestaat niet”. (Typisch een opmerking van iemand die één keer teveel nee gezegd heeft tegen haar eigenlijke grote liefde.)
Er werd instemmend op gereageerd, begrijpend en zonder gêne ingehumd.
Het kwam mij voor dat je, als je nooit nee zegt, dan rijp bent voor een opleiding tot stalker.
Het leek me geinig om bij die ingeslagen weg nog een duit in het zakje te doen.
Professioneel greep ik de microfoon en merkte op dat je als talent je heel erg moest leren focussen en niet gek moest laten maken door alle mogelijkheden die in overvloed op je afkomen.
Je kunt je beter gek laten maken door één ding en van daaruit de andere idioterieën ontplooien om de wereld te bedreigen zoals het een echte stalker betaamd.  
Applaus alom natuurlijk, wat erg goed klonk in de zaal met de vele stoelen die in dichtgeklapte toestand nog steeds voor een akoestiek van wereldklasse zorgen, aldus het trotse muziekcentrum zelf.Dat was een noodzakelijke zijweg om de dag erna weer open en vrij m’n atelier te betreden.

T. M. wachtte op verdere mishandeling.
En nu is ie af dat portret van hem.
Ik ben er wel mee in mijn sas. 
Die portretten het is me wat.
Als er niemand  luistert dan moeten zij het maar rondbazuinen.
Wacht eens even , ooh oh , dat spijt me nu toch!
Ik zag u, m’n abonnee, even over het hoofd.
Ai ai, u luistert natuurlijk al wél die hele tijd en veel langer. Ooh, wat erg. 
Het spijt mij zeer.
U, elitair zoals de feiten liggen, beseft allang dat ik gelijk heb.
Het zou wel handig zijn als ik dan ook af en toe iets zeg.
Gelijk hebben zonder iets te zeggen, dat klinkt niet voor iedereen even overtuigend.
Alhoewel ik er persoonlijk geen moeite mee heb.
Ik ervaar het inmiddels steeds als ik aan het masseren ben. 
Daar komt ook alles bij elkaar.
Goed in je vel gaan zitten, accepteren, serieus nemen, luisteren en horen, heel veel respecteren, niks zeggen, gelijk hebben, andere mensen helpen daarmee en wat geld verdienen.

 

Thans ligt voor u de tweede zending van 2008. 
Het bevat geheel in de lijn van mijn werk nu portretten. (Geen landschappen of T-shirt designs.)
Eentje n.a.v. het gelaat van F. de J. “Faced-1”, een droge naald (direct gekrast in plaatje zink en afgedrukt)  
Ongeveer dezelfde compositie als het eerder gerealiseerde schilderij, in spiegelbeeld dan natuurlijk.
De droge naald heb ik hiermee opnieuw ontdekt als een heel dankbare en rijke techniek.
De directheid spreekt me erg aan, gewoon hup met een scherpe naald in een plaatje krassen.
Liefde en agressie in een mooie balans.
Veel venijniger scherpte dan een pentekening en veel meer mogelijkheden tot aanpassingen en een gelaagde huid. Ik kijk uit naar het moment waarop ik de moed heb verzameld en de onrust heb gevonden om aan droge naald op groter formaat te beginnen.
Het is vooral een portret geworden van het besef dat je in een onomkeerbare situatie terecht komt.
De blik is wat verward, kijkt je het ene moment aan en het andere moment weg.
Het vel ligt niet meer, maar hangt over de schedel die daardoor wat zichtbaarder wordt.
Het lijkt niet helemaal te kloppen met de wereld van de ogen en de mond.

De andere droge naald van deze zending is er eentje n.a.v. mijn gelaat dat net het beeld vanaf links binnenkijkt: “St…..” .
Deze is in koper gekrast. Misschien ziet u het aan de nog fijnere krasjes hier en daar. 
Het kleinere formaat nodigt meer uit om de prent dichterbij te bekijken.
De voorstelling (met name de blik) en uitsnede, nodigt daartoe, in vergelijking met Faced-1, juist minder uit.
Zonder er een harde uitspraak over te willen doen vind ik het ook interessant te merken hoe de ruimte om het hoofd mee bepalend is voor het portret.
Hoe het toch invulling geeft aan het gemiste deel van het hoofd, hoe het dat deel vervangt als drager van betekenis.

Het derde portret is getiteld ”Mixed Feelings -1”.  
Een afgedrukt computerbestand. Het is een combinatie van delen uit de grote geschilderde portretten.
Inmiddels heb ik 6 portretten gemaakt van 200 x 140 cm. Behoorlijk schizofreen.
In Mixed Feelings -1 kijkt het linker oog van T.M. en  het rechter oog in spiegelbeeld van H. B.  je apart aan, maar samen kijken ze net langs je af.
De neus van C. M. en de jukbenen geven de benodigde autoriteit en de spitse mond van F. d. J. houdt even in.
Op de rechter zijkant na (die is weer van T.M.) is alles geplaatst binnen de hoofdvorm van I. H. in een wat melancholieke houding.
Àls Mixed Feelings-1 al een portret te noemen is dan is het van één van de gewetensvolle monsters die ik voel rondwaren in het wit dat tussen de officieel tentoongestelde portretten gelaten is.In de vorm van afgedrukt computerbestand doet het misschien gevoelsmatig meer recht aan de verschijning als een idee. Ik zie het er nog wel van komen dat ze ook in verf gemaakt gaan worden. En wat gaat dáár dan tussenzweven? U en ik weten het, uiteindelijk zijn het allemaal facetten van zelfportretten en ik ben er bang voor. (Toch gelijk hebben, maar het erg laat, te laat, beseffen.)

Wat mij brengt op een glimp van een revival van de Djelcartoon speciaal voor u in deze zending.
Djels wedergeboorte na een jaar van stilzwijgen gebeurt natuurlijk via de dood.
Lekker dubbel. Daar houdt Djelleke van, black and white, beauty and the beast, lachen en huilen tot je weer lacht in één.
En guess what, het ziet ernaar uit dat ie weer eens gelijk heeft.

 

 

 

 

Eerste zending 2008


         

 

 

     

 

 

 

 

 

Beste abonnee,

We gaan door met een leger van dertien in 2008. Ik heb mezelf als verkenner al op pad gestuurd.
In het zicht van de vijand riep ik een vriendelijk Joehoe!, maar zij verstonden het als Joe Who,
de naam waarmee hun “ii” (Inner-Indian)  wordt opgeroepen, waarna ze de eerste de beste die hun pad kruist in de pan willen hakken.
Dat ben ik.
Paden kruisen is mijn talent. Een andere is rennen.
Dus rennen, rennen, rennen en nu ben ik weer bij u.
We hebben nog wel een minuutje of wat voordat ze hier zijn.

Terwijl ik dit schrijf (maart 2008) heb ik nog niks gemaakt. 
Niks afgedrukt voor het abonnement.
In het atelier ben ik bezig met een serie portretten. Van mijzelf veel.
En van anderen die tot nu toe in mij opgekomen zijn als mensen die een rol vervullen als onderdeel van m’n geweten.
De serie gaat denk ik heten  “Het Ooit Geweten”.
(Ik stoei ook met een visioen van een hele grote serie getiteld “Abonnees voor langer dan 13 jaar”, dus ik zou zeggen nog even volhouden)
Eerder in dit abonnement is het Altijd Al Geweten ter sprake gebracht.
Ik zou het mooi vinden als men naar deze serie kijkt en het gevoel heeft naar hoofden te kijken die het  Ooit Geweten hebben.
Herman Brusselmans (Vlaams schrijver) is geportretteerd. Iemand die niet meer weet dan dat hij schrijft. Voorbeeldig kwetsbaar kan hij kijken. Ingmar Heytze (Utrechtse dichter) staat op de rol. Geen vragen, geen antwoorden, alleen gedichten. Freek de Jonge, de foto’s zijn al gemaakt. Hij blijft maar snijden in vloeibaar hout. Op de foto’s kijkt hij zoals m’n kinderen naar me kunnen kijken. Doe dan wat man! Geen verwijt hoor…, toch meer een vraag. Of als een mooie vis, in de vitrine…., dat zal ie minder leuk vinden.
Theo Maassen heeft toegezegd op termijn. Ik hoop dat hij het tegen die tijd nog steeds niet weet.
Met Harmke Pijpers heb ik een levendig e-mail contact over data voor een photoshoot die niet kunnen, al komt het volgens haar goed zoals altijd in haar interviews.

Een waanzinnig project is het. Overbodig om te zeggen dat ik weer eerlijk zal zijn. Ik weet het verder ook niet meer.
Dat ik schilder en dat dát beter wordt is wat overeind blijft.
Via m’n website en eventueel atelierbezoek kunt u kennis nemen van dit proces.
Alle ii’s sluis ik ook die fuik in.
En dan vechten we het daar uit.

Voor het abonnement en voor mezelf onderzoek ik graag ook nog andere wegen.
Ik heb al zeker een jaar geen stilleven meer gemaakt. Dat is niet afgezworen, maar het blijft nog even zo.
Tralala landschapjes
We gaan de ruimte in. Een vlezige ruimte hoop ik.
Waren de tasjes en mandjes en beha’s een soort bommetjes van opgekropte energie, in de landschappen, zo wil ik graag, krijgt de energie de vrije loop.
Zelden heb ik ze nog gemaakt. Eens kijken of  ik de paniek in m’n ogen nog kan laten toenemen.

Over die energie heb ik ook nog wel wat te zeggen. Als ik m’n zin niet krijg word ik onrustig. Als ik ‘m niet krijg vanwege drogredenen word ik kwaad.
Als mensen vinden dat ik één bonk negatieve energie ben, word ik rustig. Heel rustig.
Ooit zou ik die mensen, behalve half gelijk, ook een haffeltje compacte puur negatieve energie via een linkse directe tegen hun bakkes gegeven hebben.
Op zich help je de mensen dan wel om helemaal bij zichzelf te komen.
Voor de meeste is zoveel van zichzelf eigenlijk niet zo goed als tegenwoordig wordt beweerd.
Ik vraag mij meer en meer af of het in de kern wel goed is dat er gedurende twintig minuten er werkelijk geen enkele impuls van buiten meer binnenkomt. 

Die licht gefrustreerde behoefte aan contact (toegegeven het is beiderzijds) kan ook anders aangereikt worden.
Zó dat mensen er meteen iets mee kunnen in plaats van een beetje daas mij voor de voeten te liggen niksen na zo’n energie injectie.
Die mensen hebben coaching nodig.
Geen mental coach dat is te eenzijdig. Ik vroeg laatst nog, bij wijze van testje, aan zo’n knakker een simpele vraag: “U bent toch demental coach?”. Hij trok een hoofd alsof hij het te druk had om nee te zeggen en zei: “Jazekerwel.”

Nee, de mensen hebben een coach nodig die gerichte aandacht kan geven aan het  wezenlijke euvel en dat is huidhonger.
In feite hebben ze mij dan nodig. (Maar voor sommigen  ben ik inmiddels de duivel zelf)
Niet iedereen weet het nog, maar inmiddels ben ik masseur in opleiding. Het voelt als een coming-out.
Het gaat echt goed. Met mij en met de bofferdjes die geolied door mijn handen glippen.

Met al deze statements over vlees en huidhonger en energie is het inmiddels juli en waarschijnlijk augustus als u dit leest. De portrettenserie heet  nu “Face It”.

Het eerste etsje voor dit abonnement heet wander/ wonder “With Me”.
Het herinnert aan het doel van dit abonnement, aan m’n vroegere etsjes en blikt vooruit op nog een ander avontuurtje van mij namelijk:  T-shirts.
Ik ontwerp vanuit m’n oeuvre nieuwe grafische prints waarmee T-shirts worden bedrukt.
Ze zijn bij mij te koop en in diverse toonaangevende artgadgetshops in Eindhoven. Die wilden graag toonaangevend blijven.
Naast de aangekondigde landschapjes, die nòg niet gemaakt zijn kondig ik hierbij ook alvast aan dat er  in de komende zendingen meer T-shirtontwerp gerelateerde grafiek zal zitten.
En ik wijs u graag op de mogelijkheid om één van uw T-shirt’s of ander katoenen kledingstuk dat lekker zit door mij te laten beschilderen met een zwart teken. Gaat uitstekend, houdt zich prima in de was.
“With Me” is een etsje dat u misschien nu niet meer zou verwachten. Een beetje surrealistisch vormpje. Het heeft wat van een flipper en van een zuigfles, de rest is echt eigen invulling.
De letters erbij, dat is ooit eerder voorgekomen in abonnementen  van de jaren negentig. Het is, nu in z’n bescheidenheid als klein etsje toch een roep om aandacht, volhardende interesse.

Als wandelaar op het pad dat dit abonnement is moet je toch af en toe het gevoel hebben dat je de verkeerde schoenen aan hebt.
Het gevoel dat je misschien beter achterstevoren kunt lopen of beter de weg kunt volgen door een duik te nemen in het prachtige water, dat langs het pad stroomt.
Het mag allemaal, en de gevoelens zijn allemaal terecht.
Ik kan zelfs het gevoel dat er geen pad is soms niet met daden tegenspreken. Is dat niet wonderlijk?

De tweede ets is een tasje met een oog. Ach ja…, de tasjes dat waren nog eens tijden.
Eyewitness”.  Het oog is van Herman.
In deze ets heb ik gebruik gemaakt van twee verschillende soorten etsmethoden. Kopersulfaat als eerste lichte bijting.
Dat zijn in de druk de grijzere lijnen, een soort ondertekening. En het normale salpeterzuur, dat zijn de donkerder lijnen.
Ja, dat klopt, Rembrandt experimenteerde ook wel eens, dat weten we nou onderhand wel.
Ook dit etsje heeft met contact te maken.
Misschien alweer een keerpunt in m’n carrière.
Gelukkig ben ik in het bezit van een natuurlijk kompas, zoals wel meer mannen. En die is onherroepelijk en vasthoudend in zijn richting.

Met dit juweeltje ga ik weer contact opnemen met Mevr. Bos van het modemerk Chick on a Mission. Vorig jaar is een ontmoeting er niet van gekomen. Zij moest presentaties houden op modebeurzen en shows in Parijs, Londen, Milaan en Berlijn en ik moest hoognodig aan de Spertie.
Wie weet ontdekt de tassenwereld mij via ongebruikelijke wegen.

Werkje nummer drie. “Receiver”.Gevonden en verfotoot*. Ooit was een kind er blij mee, en ooit niet meer. Of met iets anders niet en wat dan toevallig binnen handbereik is gaat er aan. Dit ding kan er niks aan doen. Kapot als het is is het eigenlijk niet kapot te krijgen en blijft het zijn eigen waarheid. En ook die van mij, want nog steeds heeft het blijkbaar de kracht om te ontvangen, te filteren en door te laten.
Wat ooit was… is, zolang je kunt ontvangen. 

In september doe ik mee met een groepstentoonstelling in Amsterdam. (Oude Kerk, Redlight district)
Ik zal daar voor het eerst alleen portretten tonen. Natuurlijk krijgt u nog een uitnodiging daarvoor.

Och, er staat nog veel te gebeuren.
Ik ga snel verder met zending twee, want alhoewel er nu al drie werkjes verzonden zijn ben ik niet van plan het er dit jaar bij vier te laten zitten.
Als uw juwelenbox van het abonnement inmiddels vol is laat het me dan weten, dan krijgt u per omgaande een verse afgeleverd.

Portretten en landschappen en T-shirt designs dat is het eigenlijke plan.
Hoe krom mag een goedwerkend kompas staan?

 

*) Verfotoot: In de Dikke van Legel wordt als betekenis van dit woord gegeven dat het gaat om een daad waarbij een reëel onderwerp in een zodanige positie voor een fototoestel wordt waargenomen door Legel dat Legel er een Legel van kan maken. Het had ook als verLegellen de wereld in geslingerd kunnen worden, maar Legel houdt niet van hoofdletters midden in een woord. Vaak Legel in één zin vindt hij niet zo erg.  Verdomde vlegel, verdomde prul egel zijn z’n favoriete scheldwoorden. In drogisterijen, zo wist Legel te vertellen, bestelt hij heel graag  fluitgel in het Engels. (I would  very much like to have one gallon of wistlegel)